نگاشته شده توسط: عقیده و جهاد | ژانویه 7, 2010

فرق بین تبری جستن کامل از کافر و محبت با او

سؤال و جواب

فرق بین تبری جستن کامل از کافر و محبت با او

السلام علیکم

شیخ بزرگوارمان…ما آموخته ایم که از کافر کاملاً بیزاری بجوییم ،و در عین حال می بینیم که بعضی از آیات نوعی محبت برای کافر قائل شده است مانند این فرموده الله تعالی:{ إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ: ( اي پيغمبر ! ) تو نمي‌تواني كسي را كه دوست داشته باشی هدايت کنی}،یا محبت با همسری که اهل کتاب باشد،چگونه بین این دو امر توافق حاصل می شود؟

بارک الله فیک وجزاکم الله عنا خیرالجزاء.

سؤال از:ابو سیف العدل

*             *           *

جواب از:هیئت شرعی در منبر التوحید والجهاد

وعلیکم السلام ورحمةالله وبرکاته

توفیق بین این دو امر این طور برقرار می شود که: آن محبتی که از کافر نهی شده است غیر آن محبتی ومودت زناشویی مباح است که انگیزه آن شهوت وتمایل مردبه زنش می باشد که در رابطه با همسر اهل کتاب هم پیدا می شود. محبت منهی عنه این نوع طبیعی نیست و بلکه منظور از محبت منهی عنه، آن محبت ومودتی است که منجر به نصرت وتأیید کافر، ومیل به صف آنها وموالات ویاری دادنشان(علیه اسلام ومسلمین)می شود.

و محبت مذکور در آیه{:{ إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ: ( اي پيغمبر ! ) تو نمي‌تواني كسي را كه دوست داشته باشی هدايت کنی} منظور  از»کسی را که دوست داشته باشی» یعنی کسی که دوست داشته باشی و بخواهی که هدایت شود ومنظور  این نیست که کسی که دوست ومحبوب تو باشد،بر مسلمان گناهی نیست که هدایت را برای کفار دوست داشته باشد چه به خاطر خویشاوندی با آنها یا به خاطراینکه فرد مهم ومعتبری بوده و برای پیشبرد اسلام مفید بوده باشد، اما فرق است بین اینکه  هدایت را برای آنهادوست داشته باشد واینکه خود آنها را دوست داشته باشد،این غیر از آن است،و دوست داشتن هدایتشان موالات محسوب نمی شود و مستلزم موالات هم نیست وبا آن تناقضی ندارد. وهمین طور بر مسلمان گناهی نیست که بعضی از کفار را به خاطر خوشاوندیشان یا به خاطر اخلاقشان دوست داشته باشد،این کثیرمی گوید:»در صحیحین ثابت شده که این آیه درباره ابو طالب عموی رسول الله صلی الله علیه وسلم نازل شد و پیامبر از او حمایت می کرد و او را یاری می داد و در صفش می ایستاد و با او بسیار محبت داشت و شدیداً او را دوست داشت البته محبت طبیعی نه شرعی.»(پایان نقل قول).این نوع محبت پیامبر صلی الله علیه وسلم با ابو طالب،محبتی طبیعی واز روی خویشاوندی بوده است نه محبت شرعی که مقتضی اتباع است. بنابراین برمسلمان گناهی نیست که کفار را برای اخلاقشلان یا خوشاوندیشان  ومانند اینها،دوست داشته باشد و آنها را یاری کند. بلکه گناه زمانی است که آنها را از روی کفرشان و ومخالفتشان با الله تعالی دوست داشته باشد و با آنها مودت ومحبت کند.،الله تعالی می فرماید:{( ‏ لَا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُوْلَئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُوْلَئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏): ‏ مردماني را نخواهي يافت كه به خدا و روز قيامت ايمان داشته باشند ، ولي كساني را به دوستي بگيرند كه با خدا و پيغمبرش دشمني ورزيده باشند ، هرچند كه آنان پدران ، يا پسران ، يا برادران ، و يا قوم و قبيله ايشان باشند . چرا كه مؤمنان ، خدا بر دلهايشان رقم ايمان زده است ، و با نفخه رباني خود ياريشان داده است و تقويتشان كرده است ، و ايشان را به باغهاي بهشتي داخل مي‌گرداند كه از زير ( كاخها و درختان ) آنها رودبارها روان است ، و جاودانه در آنجا مي‌مانند . خدا از آنان خوشنود ، و ايشان هم از خدا خوشنودند . اينان حزب يزدانند . هان ! حزب يزدان ، قطعاً پيروز و رستگار است . ‏}[مجادله/22].

جواب از:عضو هیئت شرعی؛

شیخ ابو اسامه شامی

منبع:منبرالتوحید والجهاد


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

دسته‌ها

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: